Sunday, 10 April 2016

சில்லறை வணிக அரசியலைத் தடுப்போம்.

நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு பதிவுலகம் பக்கம் தலை காட்டுகிறேன்.அனைவருக்கும் வணக்கம். சமீபத்தில் தோழி பிரியா அவர்களின் பதிவில் சில்லரை வணிக அரசியல் பற்றி கோபமாக சாடியிருந்தார்..ஆம் அவர் கூறியது அனைத்தும் உண்மையே..தினம் தினம் நாம் ஒவ்வொருவரும் கேட்கத் திராணியின்றி ஏமாந்து கொண்டிருக்கிறோம். இன்று கூட வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள பேக்கரியில் பால் வாங்கியபோது மீதி சில்லரை கொடுக்காமல் சாக்லேட் கொடுத்து ஏமாற்றுகின்றனர்..நாம் கேள்வி கேட்டால் நீங்கள் சில்லரையாகக் கொடுங்கள் என்பதாக இருக்கும்.அல்லது நம்மை கேவலமாக ஒரு பார்வ பார்ப்பார்கள். நம்முடைய ஆதங்கமெல்லாம் நம்மை ஒரு வார்த்தை கூட கேட்காமல் நமது பணத்தை எடுக்க அவர்களுக்கு யார் உரிமை தந்தது.இன்று ஐந்து ரூபாய் கூட மதிப்பில்லாத சில்லரையாகி விட்டது.அஞ்சு ரூபா சில்லரை இல்ல ஏதாச்சும் வாங்கிங்கோங்க என்கிறார்கள்.தரமான பொருளைக் கொடுத்தாலும் பரவாயில்லை.கம்பெனி பெயரே தெரியாத வீணான பொருள்தான் சில்லரைக்குப் பதில் கொடுக்கப்படுகிறது.பல இடங்களில் சில்லரை இருந்தால் கூட கொடுப்பதில்லை.காய்கறிக்கடை ,மளிகைக்கடை ,பால் வாங்கும் இடம், திண்பண்டக்கடைகள் என்று ஒவ்வொரு இடத்திலும் சில்லரை கொடுக்கப்படாமல் நம் பணம் சுரண்டப்படுகிறது.ஒரு காலத்தில் இதைக்கண்டு போகும் இடத்திலெல்லாம் மனதிற்குள் கோபப்பட்டுதான் வீட்டிற்கு வருவேன்.ஆனால்இப்போதெல்லாம் எங்கு சென்றாலும் பாக்கெட்டில் பத்து ரூபாய் சில்லரையோடுதான் செல்கிறேன்.அவர்கள் சாக்லேட் கொடுப்பதற்கு முன் நான் சில்லரையைக் கொடுத்து விடுகிறேன். நம் பணத்தை நாம்தான் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.நமக்கே இப்படி இருக்கிறது என்றால் ஒருநாளைக்கு வெறும் ஐந்து ரூபாய்க்கெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்த நம் முன்னோருக்கு எப்படி இருக்கும்..இனி கடைக்குச் செல்லும்போது சில்லரைக் காசோடு செல்வோம்.சில்லறை வணிக அரசியலைத் தடுப்போம். கஷ்டப் பட்டு உழைத்து சம்பாதிப்பவர்கள் நிச்சயமாக யோசிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். பின்னூட்டத்தில் விரிவாக அலசுவோம்.அன்புடன் உங்கள் கலியபெருமாள்...

Friday, 5 June 2015

ஏழைகள்தான் ஏமாந்தவர்களா ?

பதிவுலகம் பக்கம் வந்து பலகாலமாகி விட்டது..நீண்ட நாட்களாக நெஞ்சில் இருக்கும் கோபத்தின் வெளிப்பாடுதான் இப்பதிவு..

ஆம்..தொடர்ச்சியாக ஏழைகள் மீதே அனைத்து சுமைகளையும் வைக்கிறது ஒவ்வொரு அரசாங்கமும்...எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதே நிலைதான் நீடிக்கிறது..

மத்திய அரசின் பல்வேறு நிறுவனங்களில் இருக்கும் பல்வேறு காலிப்பணியிடங்களை நிரப்புவதற்காக அடிக்கடி செய்தித்தாள்களிலும் ஊடகங்களிலும் பல்வேறு அறிவிப்புகள் வருவதை நாம் பார்த்திருப்போம்...
வங்கித்தேர்வுகள் கூட அடிக்கடி நடத்தப்பட்டு ஆட்கள் தேர்வு செய்யப்படுகிறார்கள்...

இவையெல்லாம் நல்ல விஷயம்தான்...ஆனால் பிரச்சனை ஆரம்பிக்கும் இடம்  விண்ணப்பக் கட்டணம் ,தேர்வுக்கட்டணம் என்ற பெயரில் ரூபாய் 500 முதல் 1000 வரை கட்டச்சொல்லுகின்ற அநியாயம் இருக்கிறதே அதுதான் கொடுமையிலும் கொடுமை...

வேலையில்லாமல் தவிக்கும் ஏழைகள்தான் பாதிபேர் இத்தகைய தேர்வுகளை எழுதுகின்றனர்..அவர்கள் இருக்கும் நிலைமையில் ஒவ்வொரு வேலைக்கும் 500, 1000 என்று கட்டச் சொன்னால் அவர்கள் எங்கே போவார்கள்.

திறமை இருக்கும் பல்வேறு மாணவர்கள்  பணம் கட்ட இயலாமலே இத்தகைய தேர்வுகளுக்கு விண்ணப்பிப்பதே இல்லை..பெண்களுக்கு மட்டும் ஒரு சில வேலைகளுக்கு தேர்வுக்கட்டணம் கட்டத்தேவையில்லை என்பது கொஞ்சம் ஆறுதல்....மக்கள் திருந்திவிட்டார்கள் ...அரசாங்கம்தான் சாதி மத பேதத்தை மக்கள்  மனதில் விதைக்கிறது...

கோடி கோடியாய் தொழில் தொடங்கவும் மானியமாகவும்  கோடீசுவரர்களுக்கு கொட்டிக்கொடுக்கும் இந்த அரசாங்கம் வேலை தேடி அலையும் ஏழைகளின் வயிற்றில் ஏன் அடிக்க வேண்டும்...ஏன் எந்த அரசியல்வாதியும் இதைக் கேட்பதில்லை என்று தெரியவில்லை...

பத்து வருடங்களுக்கு முன் நான் எப்படியோ படித்து பத்து பைசா செலவில்லாமல் இந்த ஆசிரியர் பணிக்கு வந்துவிட்டேன்...ஆனால் என்னைப்போல ஏழைக்குடும்பத்தில் பிறந்த எத்தனையோ பேர் திறமையிருந்தும் அரசாங்கத்தின் இதுபோன்ற அநியாயங்களால் வேலையில்லாப் பட்டதாரிகளாகவே  அலைந்து கொண்டிருக்கின்றனர்...

இளைஞர்கள் அரசாங்கத்தை எதிர்பார்க்காமல் சொந்தமாக தொழில்தொடங்கலாம் என்று பார்த்தால் கூட எந்த வங்கியில் மனிதனை நம்பி கடன் தர தயாராயிருக்கிறார்கள்...

குறைந்தபட்சம் வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழுள்ளவர்களுக்கு மட்டுமாவது இலவசமாக தேர்வெழுத அனுமதிக்கலாம்...அரசாங்கம் மாறுவது முக்கியமல்ல...அரசின் மனம் மாறவேண்டும்...படிக்காமல் இருந்திருந்தாலவது ஏதாவது அப்பன் செய்த குலத்தொழிலையோ விவசாயம் செய்தோ வருமானத்திற்கு வழி செய்திருப்பர். அனைவருக்கும் கல்வி என்று அறைகூவல் விடுத்து வீட்டிற்கு ஒரு என்ஜினியரையும் பட்டதாரியையும் உருவாக்கி வைத்துவிட்டீர்கள்.. ஆனால் வேலைக்கோ பணமிருக்கும் பணக்காரர்கள் மட்டுமே எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும்  பணம் கட்டி தேர்வெழுதுகிறார்கள்...

எங்கள் ஊரில் பத்தாம் வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் எடுத்த மாணவன் ஒருவன் பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு அவன் அப்பா இறந்துவிட்டதால் குடும்ப பாரத்தை தன் தலையில் சுமந்து கொண்டு ரூ 7000 சம்பளத்தில் தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறான்...இதைப்போன்ற கோடிக்கணக்கான ஏழை திறமைசாலிகள் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள்..
.ரூ 7000 சம்பளத்தில் அவன் குடும்பத்தை நடத்துவதா அல்லது ஒவ்வொரு அரசுத்தேர்வுக்கும் ஆயிரம் கட்டுவதா....சிந்திப்பார்களா தெரியவில்லை அரசியல்வாதிகள்...ஏழைகளையும் கொஞ்சம் ஏறெடுத்துப் பாருங்கள்.....


Sunday, 23 November 2014

வரம் தந்த சாமிக்கு

   நீண்ட நாள்களுக்குப் பிறகு பதிவுலகம் பக்கம் தலைகாட்டுகிறேன்...நாள்கழித்து வந்தாலும் புதுதெம்போடு புத்துணர்ச்சியோடு உங்களையெல்லாம் மீண்டும் சந்திப்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி...ஆனந்தக் கூத்தாடும் அளவுக்கு மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருக்கிறேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்...இதற்கு மேலும் சஸ்பென்ஸ் சரியல்ல....மூன்று நாட்களுக்கு முன்னர் (20.11.2014) என் மனைவி ஒரு அழகான பெண்குழந்தையை ஈன்றெடுத்திருக்கிறாள்...

   ஒருநாள் இரண்டுநாள் அல்ல நான்கு ஆண்டுகள் காத்திருக்க வைத்தாலும் நாங்கள் ஆசைப்பட்டபடி பெண்குழந்தை பிறந்ததில் இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி..ஆண்டவன் நல்லவர்களைச் சோதித்தாலும் கைவிடுவதில்லை என்ற வரிகளை நினைத்து  மகிழ்ச்சியில் இருக்கிறேன்....

இத்தனைக்கும்  ஒரு வருடத்திற்கு முன்னரே பெயரெல்லாம் கூட முடிவு செய்துவிட்டோம் பெண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்...என் உடன்பிறந்தவர்கள் இரண்டு அண்ணன்கள்...அண்ணன்கள் இரண்டு பேருக்கும் ஆண்குழந்தைகளே...அதனால்தான் பெண்குழந்தை மேல் அவ்வளவு பிரியம்...கருவில் உருவான போதே அவளுக்கு ஷிவானி என்று பெயர் சூட்டிவிட்டோம்...

சுவாதி நட்சத்திரத்தில் பிறந்ததால் ரா, ரே, ரோ போன்ற எழுத்தில்தான் பெயர் வைக்க வேண்டும் என்று கூறிவிட்டார்கள்...ஷிவானி என்ற பெயர் எங்களுடனே பத்து மாதங்களாக வாழ்ந்துவிட்டது...திடீரென்று அந்த பெயரை மாற்றிவிட்டு வேறொரு பெயரைச்சூட்ட மனம் ஏற்கவில்லை...எனவே ராகஷிவானி  என்று பெயர் வைத்திருக்கிறேன்...

இந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளவே இந்த பதிவு...மூன்று நாட்களாக மருத்துவமனைக்கும் வீட்டுக்கும் அலைந்ததால் அன்றே பதிவிட முடியவில்லை.....

இன்று நான் மகிழ்சியாக இருந்தாலும்  குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத என்னுடைய மனக்கஷ்டங்களை பல நேரங்களில் உங்களோடு பகிர்ந்திருக்கிறேன்...அப்போதெல்லாம் எனக்கு ஆறுதலும் நம்பிக்கையும் ஊட்டிய பதிவுலக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இப்பதிவைக் காணிக்கையாக்கி அவர்களுக்கு என்னுடைய மகிழ்ச்சி கலந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.....

எல்லாருக்கும் நல்ல காலமுண்டு நேரமுண்டு வாழ்விலே என்ற மறுபடியும் பட பாடல் பின்புலத்தில் ஒலிக்கிறது.....நன்றி...அடுத்த பதிவில் சந்திக்கிறேன்...(மனைவி மூனு மாசத்துக்கு அம்மா வீட்ல இருப்பாங்க இல்ல அந்த நம்பிக்கைதான்....குழந்தையோடு கொஞ்சவே நேரம் சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்...முடிந்தவரை பதிவுலகம் பக்கம் வர முயற்சிக்கிறேன்...தயவுசெய்து வந்துடாத என்று நீங்கள் சொல்வது என் காதுகளில் கேட்கிறது.......)
There was an error in this gadget